Brainsparkle
    Terug naar alle posts
    Calibrate

    Eind augustus - Licht aan het einde vd tunnel..?

    Eind augustus 2026

    Ik weet niet meer hoe lang het geleden is sinds mijn laatste blogpost — veel te lang. Ondertussen ben ik begonnen met fysiotherapie, of eigenlijk meer praktijkgerichte therapie, na een grondig osteopathisch consult in Duitsland dat me enigszins heeft losgemaakt. Ik besloot dat het tijd was om die openheid vast te houden door veel te oefenen en pijn en stijfheid te negeren, gewoon te doen alsof alles normaal was, wat het duidelijk niet was.

    Tot nu toe, in de afgelopen twee — nu drie — weken, ben ik voorzichtig optimistisch. Ik heb een behoorlijk stevige release van mijn schouders gehad (stevig, niet gezond), en ik heb een klein beetje functioneel gevoel en beweging in mijn vingers teruggekregen. Tot mijn grote verrassing kon ik de margarine openen.

    De grootste overwinning was echter: een paardenstaart maken. Ik had de hele zomer geprobeerd om mijn lange haar van mijn nek te krijgen en faalde iedere keer jammerlijk. Week één van de oefeningen kon mijn therapeut zien hoe slecht ik het deed. Week twee ging het beter. Week drie kon ik eindelijk, zelfstandig, een paardenstaart maken en mijn nek bevrijden van die warme, dikke laag haar. Godzijdank.

    Andere overwinningen: ik kon mijn lippenstift openen, die de hele zomer twee of drie maanden dicht had gezeten. Ik kon mijn oogpotlood weer aanbrengen. Ik kon een yoghurtje openen. En sinds vandaag kan ik eindelijk weer mijn oordopjes dragen in plaats van rond te lopen met dat afschuwelijke Walkman-achtige ding over mijn hoofd. Al met al — vooruitgang.

    Wat de DBS betreft: een week geleden vertelde de verpleegkundige me dat ze tevreden genoeg waren met mijn instellingen en me wilden overdragen naar mijn reguliere neuroloog. Tot mijn grote verrassing. Ik begrijp wel waarom — geen dystonie meer, en de functionele test bracht met succes aan het licht dat ik te veel levodopa nam en moest verminderen om mijn normale loopvermogen terug te krijgen. Maar ik ben nog steeds vaak "off", meestal ergens tussen zeven en twee uur 's middags. Veel te lang, in dit stadium, voor iemand met een DBS.

    Gelukkig, aanstaande vrijdag heb ik een afspraak met dr. Beudel, de expert op het gebied van DBS en adaptieve DBS, om te kijken of ik daarvoor in aanmerking kom. Voor wie zich afvraagt wat dat inhoudt — adaptieve DBS is geen nieuwe operatie of nieuw apparaat.

    Het is hetzelfde implantaat dat ik al heb, alleen met een software-update waardoor het automatisch kan reageren op mijn hersensignalen in plaats van te draaien op vaste instellingen. Geen operatie, geen nieuwe hardware, gewoon slimmere software. Het maakt me niet uit hoe het uitpakt — ik ben gewoon opgelucht dat ik eindelijk goede aandacht krijg, en hopelijk worden er andere instellingen getest, of op zijn minst geëvalueerd op basis van de data die het apparaat heeft verzameld, die voor zover ik weet tot nu toe nog helemaal niet is geanalyseerd. Het heeft geen zin om een Ferrari in je hoofd te zetten en de data na de race nooit uit te lezen.

    Misschien is er licht aan het einde van de tunnel. Dan weer, je weet nooit hoe de film afloopt. Ik in ieder geval niet.

    De afgelopen jaren moest ik vroeg naar bed, omdat mijn dystonie rond half elf de kop opstak — als ik niet op tijd in bed lag, had ik moeite om met verkrampte voeten en een verkrampte houding de trap op te komen. Tegenwoordig is het niet meer de dystonie, maar ik verdwijn nog steeds rond half elf — deels gewoonte inmiddels, deels angst om te stijf te worden, en deels praktisch: ik word meestal rond vier of vijf uur wakker en kan dan niet meer slapen, dus die eerste periode van slaap is degene die telt. Ik moet die pakken zodra hij er is.

    En hier is iets dat ik bijna vergat te vermelden, omdat het er zo geruisloos insloop: jarenlang ging ik nooit het huis uit, of naar bed, zonder mijn apomorfine-pen naast me. De afgelopen maand, misschien twee, heb ik hem beneden laten liggen. Herhaaldelijk. Geen dystonie 's ochtends, geen 's avonds. Het is eerlijk gezegd bijna ongelooflijk. Die verschuiving werd volledig overschaduwd door alles wat er verder speelde — het verlies van handfunctie, de loop- en balansproblemen — maar nu de dingen langzaam de goede kant op gaan, wil ik het duidelijk zeggen: het is echt, echt fijn om geen dystonie meer te hebben.

    Misschien kan ik langzaam een klein beetje van mijn oude leven weer oppakken — al ga ik zeker niet 's ochtends weer naar kantoor. Ik zat gisteren een uur achter mijn laptop en betaalde daar bijna meteen de prijs voor met flinke schouderpijn. Mijn eigenlijke routine nu: gaan zitten, wat spraak-naar-tekst doen met Claude, wat spelen op mijn telefoon, en dan weer opstaan om te bewegen. Geen sprake van dat ik lange tijd achter een computer kan zitten — dat is te veel.

    PS — een van de redenen dat ik niet zoveel blogposts schrijf, is dat ik niet alleen negatief nieuws wil schrijven. Het moet een positieve draai hebben — ik denk dat mensen dat verwachten. In de twee maanden na mijn operatie kwam Patrick elke ochtend naar beneden om te vragen of ik weer gevoel in mijn handen had teruggekregen, en elke keer moest ik hem teleurstellen. Mensen horen niet graag alleen maar negatieve antwoorden. Als iemand vraagt hoe het met je gaat en je vertelt twee maanden lang achter elkaar dat het klote is, worden ze het zat. Het is voor iedereen vermoeiend. Ik verwacht dat inmiddels ook wel. Iets om over na te denken, de volgende keer dat je iemand vraagt hoe het gaat.