Carry on, eindelijk
Ik ben nu ongeveer vier weken stabiel op adaptieve DBS, en het werkt.
Updates
Wanneer deed je voor het laatst iets gewoon omdat het leuk was? Geen doel, geen resultaat, niemand om te imponeren.
Ochtend - MRI-buis - Ik kreeg een MRI voor mijn 'rare handensensatie-probleem' op 23 september, mijn zus reed zodat ik niet hoefde na te denken over parkeren of me druk te maken om te laat te komen.
Vijf jaar na mijn Parkinson-diagnose, 21 jaar getrouwd, en een DBS die nu adaptief is.
Ik weet niet meer hoe lang het geleden is sinds mijn laatste blogpost — veel te lang.
In mei zwom ik nog in de Middellandse Zee. Wat mis ik "behapbaar".
Op weg naar Mallorca, tijd om even te ontspannen in plaats van een blog te schrijven.
Tot week 13 braaf elk week een post, maar sinds vorige week zit het klad erin.
Week 13 en ook mijn DBS-instelling is op 1.3... laten we het er maar op houden dat dit geen geluksgetal is.
Vorige week was ik ziek. Nu ben ik terug - met meer inspiratie en energie om weer een blog te schrijven.
Hobbies - Of Hoe Ik Faal in Het Vinden van Vreugde Buiten Mijn Laptop.
Ik heb mijn apomorfine noodprik niet meer nodig gehad sinds 20 februari.
We zijn nu bij DBS-instelling 1.1 mA en het is tijd voor een eerlijke update.
Degene die me de eerste weken na de operatie gesproken hebben, weten nog dat ik constant aan het klagen was over de batterij.
DBS-instellingen zijn omhoog gegaan en blijkbaar vindt mijn lijf nu dat ik te veel dopamine krijg.
De Ierse Parkinson Vereniging heeft een fantastische reclame campagne gedaan om de 40 verschillende symptomen onder de aandacht te brengen.
Het is weer maandag, en zoals beloofd een update. Al weet ik echt niet waar ik moet beginnen.
Afgelopen week ging best prima. Tot vrijdag.
Vorige week was het een positief verhaal, iets te positief volgens manlief Patrick.
Ik heb de hele week op 0,6 mA volgehouden. Maar eerlijk? Ik viel echt snel uit.
Vandaag: alles uit, alle instellingen aan. Het proces was simpel maar intens.