Van Scan naar Float Pod

Ochtend - MRI-buis - Ik kreeg een MRI voor mijn 'rare handensensatie-probleem' op 23 september, mijn zus reed zodat ik niet hoefde na te denken over parkeren of me druk te maken om te laat te komen.

Middag: magnesium float pod. Van het gezoem en geklik van de MRI-machine naar totale stilte en gewichtloosheid. Waar de ochtend draaide om het verzamelen van data, was de middag het tegenovergestelde — geen prikkels, geen geluid, alleen maar drijven in het donker en mijn lijf voor één keer niets laten doen.

De Update

De MRI uitslag kwam terug — en in plaats van een antwoord kreeg ik meer vragen. Aanvullend bloedonderzoek nodig. Tien buisjes op de foto, en daarna voegde ze er nog een paar toe... blijkbaar moest mijn lijf zóveel afstaan, zodat iemand de diagnose kon gaan afbakenen.

Nog geen definitieve uitslag. Dus voorlopig zit ik weer in de wachtkamer van mijn eigen leven, net zo nieuwsgierig als klaar met nieuwsgierig zijn. Gescand, afgetapt, en nog steeds zwevend in het ongewisse over waarom mijn handen nog steeds raar voelen en mijn schouders stijf blijven, ondanks veel training.

Ondertussen werkt de adaptieve hersenstimulatie, en toch ben ik nog lang niet mijn oude zelf… waarschijnlijk grotendeels door problemen met handen, schouders en bovenarmen die los van de rest lijken te staan, maar wel mijn waarneming flink verstoren.