Je nam mijn dromen
Je nam mijn dromen. Dag na dag, hakte je ze af.
Mijn carrière — Ik floreerde op stress, op druk, op uitdaging. Nu trilt mijn lichaam bij de gedachte alleen al.
Ik jongleerde ooit met zoveel ballen. Jij prikte ze kapot. Een. Voor. Een.
Mijn sociale leven — jij maakte er een gok van. Elke twee uur vrees ik mijn "off" tijd. Ik verschuil me in mijn cocon tot dopamine me weer vrijlaat.
Je laat me dansen. Klinkt leuk? Het is een leugen. Een truc. Spelletjes om kapotte paden te omzeilen, mijn brein misleiden om zichzelf te slim af te zijn. Geen waanzin. Parkinson.
Je kunt niet begrijpen hoe ik nu goed kan zijn en een uur later traag, breekbaar, verwrongen in krampen zo diep dat ik niet kan staan. Niet kan bewegen.
Ik heb vrienden gewonnen. Maar ik heb avonden verloren. Na het eten verdwijn ik. Ik heb kracht gewonnen, maar alleen om jou te bevechten. Elke push-up, elke stretch, alleen om niet te bevriezen.
En dit heb ik geleerd — Ik houd me vaster aan God. Ik laat Hem me erdoorheen trekken, me optillen, mijn man en kinderen kracht geven.
Want jij, Parkinson, je hebt veel gestolen. Maar ik ben nooit alleen. 🙏
