Brainsparkle
    Terug naar alle posts
    Dagelijks Leven

    Schone Schijn: Een Avond Uit

    2025

    Het feest vanavond is gelukt. Het begon vandaag in de ochtend met 'off' (traagheid, verstijfde spieren). Stiekem daarom de hoop dat ik in de avond geen stijfheid, traagheid of kramp krijg als het feest is. Ondanks tijdstress om mijn haren te doen, gaat het goed -- adrenaline helpt mee.

    Op de avond geen centje pijn. Ik lijk wel normaal, behalve dat ik ruim op tijd naar mijn pillen grijp.

    Lieve vragen: "Kun je de hele avond staan?" Ja, zolang de dopamine niet dipt. "Heb je het een plek kunnen geven?" Goede vraag. Geen idee.

    Ik accepteer mijzelf, ik accepteer Parkinson niet -- nooit. Maar ik leef ermee. Kwijtraken zal ik het niet. Dus leef ik dag voor dag, en na 'off' komt 'on'.

    Parkinson blijft een doorgaand rouwproces. Net zoals de ziekte progressief is, neemt het rouwproces ook progressief toe. Gelukkig af en toe een benchmark met lotgenoten: wie heeft de meeste ellende? En zo vind je altijd wel weer dankbaarheid dat je sommige symptomen nog niet op je bingokaart kunt aankruisen.

    Maar gisteravond: dansen, praten, genieten, en autorijden. Wel op tijd naar huis, voordat Cinderella weer in Parkinsonella verandert.

    Volgende dag: stijfheid, rugpijn. 'Off' zombie-look -- gelaatsuitdrukking weg. Prik nodig om erboven te komen. Yoga in de huiskamer. In de middag naar oma. Avond weer 'off', stijf en traag. Elke dag wel 1-2 uur 'off' -- niks kunnen doen, wachten tot mijn lijf weer signalen ontvangt om tot actie te komen.

    Dankbaar dat ik gisteren op het feestje de schijn kon bedriegen. Niet voor de buitenwereld, maar voor mijzelf.