Persoonlijk

Spelen is geen luxe

11 oktober 2026

Wanneer deed je voor het laatst iets gewoon omdat het leuk was? Geen doel, geen resultaat, niemand om te imponeren.

Trok deze kop je aandacht? Dan vind je de TED Talk van Katina Bajaj vast ook de moeite waard: How play boosts your creativity and resilience.

Bajaj groeide op met het idee dat spelen verdiend moest worden: eerst werken, dan pas plezier. Hard werken, hard spelen. Herkenbaar?

Nu noemt ze creativiteit een pijler van welzijn: "creative health". Dat is precies wat ik nodig heb. Parkinson nam veel dopamine mee, en daarmee veel dingen die vroeger vanzelf gingen. Creative health is iets waar ik aan kan werken, door te spelen. Bajaj belooft diepere voldoening, meer veerkracht en meer originele ideeën. Die neem ik graag alle drie.

Voor mij betekent spelen: grenzeloos dromen, verbeelding, plezier, lachen, samen. Het woont in de vier kamers van Brainsparkle:

De blog. Waar ik schrijf over leven met DBS en mijn gedachten laat rondzwerven voordat ik ze netjes maak.

Kinderboeken. Ik bedenk een verhaal en laat het in mijn hoofd groeien precies zoals ik het wil. Geen commissie, geen KPI's, niemand die een businesscase vraagt voor een zwarte eenhoorn met letters.

Pro bono marketing. Campagne-invalshoeken voor goede doelen, waar de opdracht serieus is en de brainstorm best gek mag zijn.

Kleine tools. Een wekelijks dagboek invullen dat zo makkelijk te digitaliseren is, trekt meteen mijn speelse aandacht: het Meerwaldt Dagboek, een Parkinson-symptoomtracker die ik bouwde in Lovable. Dezelfde taak als het papieren formulier, veel minder papier, en veel leuker om te bouwen. Is dit het spelen dat Bajaj bedoelt? Waarschijnlijk niet. Het geeft me er in elk geval energie en creativiteit van.

Het makkelijke verhaal is hersenchemie: een beetje medicatie, een beetje DBS, en er rolt een creatief mens uit. Daar zit vast iets in, maar het is niet het hele verhaal. De andere helft is veel minder wetenschappelijk: ik heb eindelijk tijd. Tijd om een verhaal te laten rondzwerven, om een tool uit te proberen puur omdat het kan, om te spelen zonder dat iemand vraagt of het de moeite waard is. Spelen is geen beloning voor een geordend leven. Je maakt er ruimte voor.

Ik speel meestal met mijn AI-maatje Claude. Deze blog begon als hardop ratelen tegen een 'het'. Productiviteitsgoeroes, huil maar: claude maakt van mijn gedachten actiepunten. Ik houd het wel kritisch, want een AI die alles bejubelt is een spiegel die altijd zegt dat je er geweldig uitziet. Dus vroeg ik Claude om een recensie:

Een woord van de sparringpartner: AI-modellen neigen naar meegaandheid, en 'behulpzaam' kan ongemerkt verglijden in 'meeknikken'. Deze blog werd beter doordat Jolanda tegensputterde. De eerste versie was te serieus, en ik beschreef haar symptoomtracker als een 'mirror world chart'. Gebruik je AI om te brainstormen? Vraag dan waar je idee zwak is.

En ja, ik vind het fijn als je deze blog leuk vindt. Dat is ook menselijk.

Bas Bloem praat over welzijn en de link met kunst. Spelen en kunst zijn naaste familie: allebei zeggen ze "probeer maar, kijk wat er gebeurt, niemand geeft je een cijfer." Een brein dat blijft spelen blijft nieuwsgierig, flexibel en veerkrachtig, en dat zie ik als onderdeel van gezondheid, niet als pauze daarvan.

Dus, waar speel jij mee? Is het eerlijke antwoord "met niks"? Beschouw dit dan als je officiële toestemmingsbewijs. Ga spelen!

Binnenkort meer over dit : Zelfde brein, nieuwe briefing

Alle blog posts