Brainsparkle
    Terug naar alle posts
    Persoonlijk

    De Tovenaar, de Heks en de Leeuw

    Persoonlijk 2025

    Mijn reis door het land van Parkinson, met Wizard of Oz als metafoor. Van de Gele Bakstenenweg naar de ontdekking van Aslan.

    Ergens over de regenboog begint mijn reis — niet met een huis dat door de lucht draait, maar met een tornado van symptomen die me neergooit in het land van Parkinson. Een vreemd land, eerst donker, maar niet zonder licht. Bewegen is mijn kompas. Zolang ik blijf bewegen, wijst het mij de weg. Ook wanneer de duisternis indrukt, kan ik nog steeds dansen.

    De Gele Bakstenenweg die ik volg is oneffen, bezaaid met verrassingen. Soms kan ik bewegen alsof er niets aan de hand is — volkomen vrij, zolang mijn pillen werken. Dan, zonder waarschuwing, raakt de betovering uitgewerkt. Ik ben stijf, traag, of vast op mijn plaats. Ik plan maaltijden op de klok, pers het leven in smalle tijdvensters tussen medicaties. Avondjes uit zijn vervaagd. Pillen die me helpen bewegen kunnen me ook in overactiviteit duwen — rusteloos, overweldigd, trillend van te veel energie.

    Op deze weg ben ik nooit alleen. Blikken Man loopt met me mee, stijf en star. Vogelverschrikker steelt mijn woorden, laat mijn hoofd wazig en mijn stem zachter. Leeuw — angstig, zwetend, brullend en dan weer verlegen — houdt me in het ongewisse. Ze zijn geen schurken, maar herinneringen aan wat ik draag.

    En dan is er de Heks. Ze loert aan de randen, lacht om de momenten waarop ik verstijf, tergt me met dalingen die de spontaniteit bedreigen. Ze houdt me voorzichtig met reizen, met openbaar vervoer, met alles dat vertrouwt op precieze timing. Maar ze heeft nog niet gewonnen.

    De Leeuw. En toch, voorbij de Tovenaar en de Heks, is er een grotere metgezel. Aan het einde van de weg, wanneer de kracht het laat afweten, ontdek ik dat ik niet loop. Ik word gedragen. Niet door Vogelverschrikker of Blikken Man, maar door een grote Leeuw wiens aanwezigheid dieper en sterker is. Hij is geen personage uit Oz maar uit een ander verhaal — Aslan. Hij tilt me op wanneer ik niet kan bewegen, stabiliseert me wanneer angst indrukt, en houdt de Heks op afstand. Zijn kracht omringt mijn man, mijn kinderen en mij.

    Want er is ook de Tovenaar. Hij zit achter het gordijn, gehuld in wetenschap en geneeskunde. Mijn pillen, mijn snelwerkende apomorfine wanneer ik vastvroor, mijn pulserend horloge — vonken van magie die me tijd kopen. Vooruit ligt de mogelijkheid van diepe hersenstimulatie, nog een belofte van verandering. Maar net als in Oz zijn de geschenken van de Tovenaar nooit het hele antwoord. De reis blijft de mijne.

    Dit is mijn reis: een land van verschuivende betoveringen en verborgen magie. Een Gele Bakstenenweg bezaaid met uitdagingen, maar ook verlicht met onverwachte genade. Uiteindelijk is het niet de Tovenaar die me draagt, noch de Heks die me verslaat, maar de Leeuw — die er de hele tijd al was.

    Als je tot het einde van dit lange verhaal bent gekomen weet je waar ik me 's nachts mee bezig hou als ik weer eens niet slapen kan. A brand new day, Diana Ross - hopelijk toepasselijk op 9 december, dat wordt het eerste wat ik op Spotify aanzet!

    Yellow Brick Road door Parkinsonland
    Wizard of Oz illustratie