Brainsparkle
    Terug naar alle posts
    Calibrate

    Week 17-29 - Onthand

    Juli 2026 - week 17-29

    Onthand

    (getypt door Claude, ingesproken door mij — Engels werkt beter voor spraakherkenning. Nederlands en voice-to-text, geen goede match.)

    In mei zwom ik nog in de Middellandse Zee.

    Fitness. Yoga. Drie tot vier keer per week bewegen. DBS op 1,3–1,4 mA en het was behapbaar. Wat mis ik "behapbaar". Ik zeg niet snel dat het slecht gaat — maar op dit moment? Het is ronduit klote. Vier weken lang wist niemand wat er aan de hand was. Symptomen die niet klopten, tintelingen, pijn. En het advies dat ik het vaakst hoorde? Verminder je stress.

    Verminder je stress. Dank je. Daar was ik nog niet opgekomen.

    Ja, stress speelt altijd een rol bij Parkinson. Maar er was een fysiek probleem. Mijn zenuwen zaten bekneld. Dat los je niet op met ademhalingsoefeningen en een rustigere agenda. Het kostte vier weken, vijf huisartsbezoeken, veel telefoontjes waar je een bericht achterlaat en de hele dag op een terugbelactie wacht — om vervolgens te horen dat er nog geen vervolgstap was. Vijf, zes contactmomenten in totaal daarbovenop: een spoedoproep, een ziekenhuisbezoek, de neuroloog, een EMG, en uiteindelijk een operatie. Maar alleen links. Rechts wacht nog.

    Letterlijk Onthand

    Mijn linkerhand is begin juni geopereerd. Rechts moet nog volgen — datum onbekend. Beide handen liggen momenteel min of meer stil. Niet fietsen. Niet autorijden. Niet typen. Mijn wereld wordt elke week een stukje kleiner.

    Mijn DBS zit ook vast — een plateau op 1,4 mA al meer dan twee maanden, afspraak bij de neuroloog staat gepland. Alles ligt stil totdat er iets verandert. LSVT BIG, boksen, fietsen — allemaal on hold. Fysiotherapie/osteopathie in Bunnik zorgt dat het niet erger wordt. Meer kan ik er op dit moment niet van maken.

    Van Can Picafort naar de Bank

    Op Mallorca voelde ik me nog goed. Niet meer op de jetski misschien, maar ik deed nog mee. Daar begonnen ook de vreemde tintelingen — die achteraf het eerste teken bleken van wat eraan kwam.

    En naast mijn handen begon ik ook raar te lopen — uit balans, benen die niet deden wat ik wilde. Destijds kon niemand me vertellen waarom. Nu weet ik dat het de DBS was die de hele tijd tegen de medicatie in vocht. Maar sinds 14 juli heb ik voor het eerst in maanden weer iets om naar uit te kijken.

    Update — 14 juli 2026

    Ik heb deze blog niet gepost toen ik hem schreef. Deels omdat ik wachtte tot er echt iets zou gebeuren. Vandaag gebeurde dat. Dr. Beudel was er niet, maar zijn collega Sarah deed vanochtend een volledige test. Geen medicatie sinds 22 uur de avond ervoor, DBS aan — behapbaar. Dan DBS uit — nog steeds behapbaar, dezelfde lichte trek in mijn linkerbeen. Dan apomorfine en levodopa — na twintig minuten weer een normaal looppatroon.

    Dan medicatie erin, DBS weer aan.

    En daar was het. Geen core-stabiliteit. Kon geen rechte lijn lopen. Hoofd dat naar links trok, rechterschouder die schokte, linkerarm die omhoog schoot. Volledig oncontroleerbaar. Identiek aan wat er thuis al weken gebeurde.

    Het heeft nu een naam: overstimulatie. De DBS-amplitude was verhoogd zonder de medicatie daarop aan te passen. De twee vochten tegen elkaar — en ik was de collateral damage. Drie tot vier weken nauwelijks de deur uit. Een bed in de woonkamer. Typen met één vinger.

    Het plan: eerst de medicatie verlagen, dan kan de amplitude weer goed omhoog.

    Nog geen oplossing. Maar eindelijk — eindelijk — heeft iemand het live zien gebeuren. Dat is niet niks. Dat is alles. Het is niet makkelijk als een diagnose als Parkinson en carpaaltunnelsyndroom door elkaar heen gaan lopen.

    Laatste update: ik ga nog door naar het AMC voor een MRI voor het geval dat er een zenuw beklemd zit. De handen blijven tintelen en gevoelloos.