Week 6 - Als je lijf z'n eigen choreografie heeft
Blogdag vandaag, en geen inspiratie. Sterker nog, het tegenovergestelde van inspiratie. Eerst last tijdens en na het eten van dyskinesie - DBS-instellingen zijn omhoog gegaan en blijkbaar vindt mijn lijf nu dat ik te veel dopamine krijg. Terwijl ik zelfs maar 5 pilletjes heb geslikt en bijna de hele dag met beweging bezig ben geweest. Hoe leg je dyskinesie uit aan iemand die mij niet vaak zo heeft gezien?
Controle over je lijf kwijt. Ga in rare houdingen zitten. Moet me enigszins afsluiten van prikkels omdat alles te veel is. Continue beweeglijk - fantastisch voor gewichtsverlies trouwens, dus daar is die ene voordeel. Verder totaal onpraktisch. Net een video call gedaan en dan hou ik maar liever het stille beeld van een foto in de call ipv video bellen, want ik vlieg het hele scherm door. Niet echt professioneel als je volledig onderuitgezakt in een meeting zit.
En hier is het frustrerende: dit is geen symptoom van Parkinson. Dit is een BIJWERKING van de pillen. Eigenlijk net zo irritant als die krampen/dystonie - behalve dat die echt pijnlijk zijn. Deze overbeweeglijkheid doet geen pijn, maar houdt je wel verre van enig sociaal leven. Want wie wil er nu spontaan bewegen als een breakdancer op fast-forward tijdens een normaal gesprek?
De zoektocht naar balans gaat door. Nog 1,5 week voordat ik naar mijn eerste controle-update mag in het AMC. Voor nu: instellingen op 1.1 mA en op goed geluk maar weer.
Welkom in Parkinsonland, waar je niet weet of je te weinig of te veel dopamine hebt, maar wel zeker weet dat "precies goed" een illusie is.
