Week 9 - Dystonie - De Onzichtbare Marteling
Ik heb mijn apomorfine noodprik niet meer nodig gehad sinds 20 februari. Eén uitzondering – omdat ik het overdreef en veel te veel tijd achter de laptop doorbracht (wat niet therapeutisch is, hoe graag ik het ook doe). Dystonie ligt nog steeds op de loer, wachtend om mijn lichaam weer in bezit te nemen, maar – kan ik het tegenwoordig wegmediteren. Dit is een grote overwinning.
"Neem Gewoon Wat Magnesium". Niet veel mensen begrijpen echt wat dystonie is. Als ik het uitleg als 'krampen', krijg ik vaak goedbedoeld advies om wat magnesium te nemen en verhalen over hoe zij ook krampen in hun kuiten hebben als ze wakker worden. Ja, geweldig. Niet hetzelfde – geloof me. Een kramp stopt op een bepaalde positie – nog steeds redelijk natuurlijk, nog steeds herkenbaar als menselijk lichaamsdeel. Dystonie stopt niet. Het gaat door voorbij normaal, voorbij waar je huid wil rekken of je botten willen draaien – dystonie verdraait je lichaam in absoluut onnatuurlijke (pijnlijke) posities.
De Progressie: Voor mij begon het met 'slechts' mijn voeten die in een ballerinapose draaiden – of klompvoet (hoewel dat veel minder elegant klinkt). Mijn grote teen ging zo erg overrekken dat ik het constant moest behandelen zodat de huid niet scheurde. En dat is alleen mijn grote teen. Een paar jaar geleden waren het alleen de voeten. Toen ging het uitbreiden naar mijn handen. En – tot mijn schrik – mijn rechter schouder zakt weg terwijl mijn nek naar rechts-vooruit draaien in een positie zo pijnlijk dat ik het tegen een muur moet duwen om de pijn draaglijk te maken terwijl ik wacht tot de apomorfine zijn werk zou doen! Ik en mijn prikpen waren onafscheidelijk!
Het Onzichtbare Drama: Dat is het onzichtbare drama van Parkinson. Overdag zie je me in een overwegend 'normale' houding (tenzij mijn brein weer overgaat in dyskinesie). Maar tijdens late avonden en vroege ochtenden, wanneer de dopamine niveaus te laag werden, was ik er slechter aan toe dan de klokkenluider van de Notre Dame. Verdraaid. Vastgezet. Gevangen in mijn eigen lichaam.
Nu: DBS heeft dit veranderd. De dystonie die mijn avonden beheerste? Weg. De apomorfine prikken waar ik op vertrouwde? Heb er al weken geen nodig gehad. Het probeert nog steeds terug te kruipen – ik voel het 's avonds op de loer liggen. Maar nu kan ik erdoorheen ademen, het wegmediteren, het op afstand houden. Alleen dit al maakte DBS het waard. Om niet meer aan mijn kinderen te hoeven uitleggen waarom mama weer naar boven rent en papa erachter aan en ervoor zorgt dat ze niet valt terwijl haar lichaam op het punt staat weer te verdraaien. Om mijn leven niet te hoeven plannen rond de asociale krampen die ik niemand wil laten zien omdat het gewoon gruwelijk is.
Dystonie is geen "gewone kramp." Het is je lichaam dat een opstand begint die je niet kunt beheersen. En voor het eerst in jaren begin ik die strijd te winnen.

