Brainsparkle
    Terug naar alle posts
    Persoonlijk

    Yellow Brick Road Soundtrack

    Spotify Playlist

    Elke reis heeft een soundtrack nodig. Op mijn Yellow Brick Road door Parkinson's heeft muziek een diepere betekenis gekregen — het is therapie, het geeft woorden aan mijn gevoelens en ritmes om op te dansen. Van het begin van mijn diagnose ontdekte ik dat mijn brein automatisch synchroon gaat met de beat, ongeacht hoe traag ik ben, zet een sterk ritme op en ik kan bewegen (tot de muziek stopt).

    Deze afspeellijst is gerangschikt op mijn stemmingen en is georganiseerd als een emotionele reis — van zelfmedelijden en existentiele vragen, tot de beslissing om een ommekeer te maken en tegen mezelf te vechten om te overleven.

    ELLENDE & ZELFMEDELIJDEN — Boulevard of Broken Dreams (Green Day): "I walk a lonely road, the only one that I have ever known." Niet veel mensen kunnen zich in mijn dagelijkse symptomen verplaatsen. Basket Case (Green Day): "Sometimes I give myself the creeps / Sometimes my mind plays tricks on me."

    WIE BEN IK? — What Was I Made For (Billie Eilish): de existentiële onzekerheid van jezelf verliezen aan ziekte. Out Here on My Own (Irene Cara): de eenzaamheid van chronische ziekte. Anfassen (Floor Jansen): Ich brauche was zum Anfassen / Dann kann ich wieder loslassen.

    HET KEERPUNT — Bright Eyes (Rondé): "Life won't change if you never take a turn." Dit was de titel van mijn afscheidsmail op het werk. Never Gonna Not Dance Again (Pink): mijn mantra. Choose Your Fighter (Ava Max): ik kies om te vechten.

    HOOP & VERZET — Brand New Day (Diana Ross): mijn leven na DBS is (hopelijk) een nieuw begin. Fame (Irene Cara): weigering om grenzen te accepteren. Paragon (Floor Jansen): houd vast aan jezelf / jij bent je paragon. Don't Give Up On Me (The King Will Come): een gebed op muziek gezet. Hope (Floor Jansen): hoop is een koppig weigeren om op te geven. We Zullen Doorgaan (Ramses Shaffy): het perfecte afsluitende hymne.

    Ritme van overleven: Deze nummers kaarten het emotionele terrein in kaart van het leven met Parkinson's. Van eenzaamheid via vragen, van de beslissing om je naar hoop en verzet toe te keren. Muziek beweegt me wanneer mijn lichaam dat niet doet. Het verwoord wat ik voel wanneer woorden tekortschieten. Leuke bijkomstigheid: ik train mijn stem elke keer dat ik meezing. Gelukkig wonen we in een vrijstaand huis.

    Dansen op de Yellow Brick Road